Wolkenadem


Natuur en leven. Teksten, tekeningen en foto's, van Adelheid tenzij anders vermeld.

"Kleine waarheden kunnen we begrijpen, grote voelen we slechts aan" (Oscar van der Hallen, met dank aan Ollie)


12.9.08

Wat een verschil met onze grootouders


Televisie-ellende
durven kijken
hier wat helpen


4 opmerkingen:

yvette zei

Dichtbij is zo veel ellende, ellende die met een persoonlijk gebaar lichter wordt.Maar je kan natuurlijk ook een cheque uitschrijven...

annemiek zei

Mijn grootvader was dol op de fabeltjeskrant, hij keek naar de mensen en hielp ze zich te onwikkelen.
Aan mijn grootmoeder ging de wereld voorbij.
Mijn pit keek nooit verder dan de grond voor zijn voeten.
Mijn mit had een groot hart, maar stierf te jong.

Ik kijk zelden tv, zoek naar de oorsprong van mijn 'ik', om begrip te krijgen voor de ander.

Lut zei

"Wat een verschil met onze grootouders

Televisie-ellende
durven kijken
hier wat helpen"

Eigenaardige combinatie Adelheid.Die titel en de rest.
Spijtig genoeg maar 1 grootmoeder gekend (rest overleden). En die was zeer vooruitstrevend van gedachten.
Televisie-ellende, bedoel je "ver van mijn bedshow?" en dan helpen in de situaties die heel dichtbij zijn ? Wij hebben geen tv, maar weten ook wel wat er aan ellende dicht bij huis is. En mijn inlevingsvermogen is te groot, dat heb ik spijtig genoeg moeten ondervinden en toegeven. Ook ondervonden dat eerlijkheid niet altijd loont, dus leer ik ook weer meer zwijgen. Rare levenslessen.Voorlopig is mijn eigen opdracht : denk eerst aan jezelf. En dat is geen egoïsme.

adelheid zei

Ik bedoel allerlei tegenstellingen, ja, tv kijken of geen tv kijken, kijken naar ellende of kijken naar het rozige, meevoelen of afstand nemen van meegevoel naar anderen, helpen bij ellende of niet helpen, ik of de ander, ver weg helpen of hier helpen, geld geven of luisteren, eerlijkheid of zwijgen ook dat ja Lut. Mijn energie is zodanig ingekrompen dat ik bewuster kies, bewuster moet kiezen. Voor mezelf zorgen, het is de enige weg om weer wat meer energie te krijgen, maar geeft me niet voldoende voldoening. Schuldgevoelens als ik alleen maar dat doe... Dus smokkel ik wat van dat andere ertussen, met kleine beetjes : aandacht voor anderen. En troost me bij deze veranderingen in mijn leven met de gedachte dat er zoveel verschillende levens mogelijk zijn, dat ook mijn grootouders (met gelijkaardige genen) een heel ander leven hadden. Elk het zijne.